Een modern sprookje Er was eens een vriendschap tussen twee vrouwen, de een Joods, de ander Marokkaans en Moslim. Ze zijn niet alleen buren, maar ook beste vriendinnen. Judith (37): "We hebben elkaar vijf jaar geleden leren kennen doordat Zinab een baby had gekregen. Er stond een gigantische ooievaar in de tuin. Daar kon ik natuurlijk niet omheen, dus ben ik langsgegaan om een cadeau te brengen." Zinab (43): "Ja, zo begon het. We herkenden iets in elkaar. Zij komt uit het oosten van Nederland en was daar, op het platteland, altijd de enige Joodse. Ik ben op mijn vijfde vanuit Marokko naar Nederland gekomen en woonde als kind in Heerhugowaard. Er waren vroeger helemaal geen Marokkanen, daar. Alleen wij. Je kunt wel begrijpen hoe dat was, howel ik nooit echt gediscrimineerd ben." Zinab: "Eigenlijk zijn we bijna altijd samen. We zijn niet alleen buren, we sporten ook verschillende keren per week met elkaar, we lunchen en eten vaak samen en doen eigenlijk nog veel meer. Bovendien zijn onze kinderen ongeveer even oud en onze mannen zijn allebei zakenman. We zijn gewoon beste vriendinnen! Mijn andere vriendinnen zijn soms wel een beetje jaloers op onze sterke band. 'Heb je het nou alweer over Judith?'zeggen ze dan. Judith: "Dat is ook logisch. Bij mij is het net zo. Ik heb ook andere vriendinnen, maar omdat wij naast elkaar wonen, weten we automatisch alles van elkaar. We hebben een zelfde soort ritme. We zijn overdag thuis en onze mannen zijn regelmatig weg. Dat schept een band. Het zou minder goed tussen ons werken als Zinab bijvoorbeeld alleen 's avonds kon afspreken." Zinab: "Maar wel helpen elkaar ook met praktische dingen. Zo heb ik Judith geholpen met het inrichten van haar huis. En toen ik vorige week met vakantie was bracht zij mijn moeder overal naartoe met de auto."

Klik in de foto voor het PDF bestand
Met dank aan het NIW